OP DE SCHOOT BIJ TANTE JOLANDA (23)
Tante Jolanda geeft haar ongezouten mening over al wat op haar lever ligt of waar haar transvrouwhartje van over loopt.
(gesponsord door Jameson, William Lawson, Chivas Regal, Glenfiddich, Douwe Egberts en Vaseline)
EEN VERWIJFD MANNEKE
De laatste dagen van het jaar heeft iedereen plots de behoefte om terug te blikken. Ook ik ontsnap niet aan de collectieve drang tot reflectie en ga daarvoor wat dieper terug in de tijd, met name mijn puberjaren. Een mens vraagt zich soms af hoe het zover is kunnen komen. Meestal heeft dat een negatieve bijklank. In mijn verhaal echter niet omdat het betrekking heeft op hoe ik uiteindelijk mezelf heb teruggevonden.
De beelden van een jonge puber in schooltenue die meisjesondergoed droeg, verschijnen mij nog klaar en duidelijk voor de geest. Minder gelukkige dagen waren die waarop turn- en zwemlessen stonden geprogrammeerd. In de tijdsgeest van toen mocht immers niemand weten van mijn geheime agenda. Buiten het feit dat ik alleen wist dat ik een meisje wilde zijn, was het niet helemaal duidelijk wat mij overkwam. Begrippen als hormonen en geslachtsoperatie waren nog onbestaand. En toch kwam het niet in mij op om me te verzetten tegen het feit dat er binnenin een tweede persoon aan het groeien was die later Jolanda zou worden. Waarom zou ik? Het voelde zo juist!
Wat wel leefde in de toen nog niet gemengde katholieke scholen, was een homofoob sfeertje. Het enige spelletje dat mijn klasgenootjes kenden was voetbal, waaraan ik een grondige hekel had. Ik hield me dus afzijdig en stond meestal te mijmeren ergens alleen langs de kant van de speelplaats. De opmerkingen bleven niet uit: “Hey janetje!” of zelfs “verwijfd manneke”, waren uitspraken die geregeld mijn richting uitkwamen. Het deerde mij niet, ik reageerde zelfs niet. Toegegeven, ik zag er ook niet echt jongensachtig uit met een halflange blonde haardos die ik tot grote ergernis van mijn vader niet wilde laten kortknippen. “Ge moet dringend iets doen aan dat “José-kapsel”, hoor ik hem nog zeggen. In de winkel overkwam het mij regelmatig dat de kassierster bij het afrekenen “bedankt juffrouwke” zei.
De opmerkingen thuis, op school en daarbuiten streelden in feite alleen maar mijn meisjes-ego. Achteraf bekeken is het opmerkelijk dat ik daar als opgroeiende puber geen probleem over maakte, laat staan een psychologisch trauma aan overhield. Gelukkig maar, anders stond ik wellicht mee op het zelfmoordlijstje dat uitpuilt van zoveel zusjes die mij zijn voorgegaan!
Pssst! Schuif wat dichterbij op mijn schoot, maar pas wel op voor mijn edele delen…
Ik ben ontzettend opgetogen dat inmiddels de tijden veranderd zijn. Een jongen wordt meisje of een meisje wordt jongen, het taboe kan stilaan naar de geschiedenisboeken verwezen worden.
Jonge mensen kunnen hun ware genderidentiteit ontplooien, schitterend toch!
Dit is mijn laatste column van het jaar en straks ga ik samen met mijn vriendin de stad onveilig maken om de overgang te vieren, niet die van ons maar die van 2014 naar 2015. Als je in het Antwerpse een zwarte en een witte half geflipte tante tegen het lijf loopt, dan zijn wij het.
Ik hef nu al het glas op een plezierig en veilig oudjaar en wens alle lezers een schitterend 2015!
Tante Jolanda
Tante Jolanda geeft haar ongezouten mening over al wat op haar lever ligt of waar haar transvrouwhartje van over loopt.
(gesponsord door Jameson, William Lawson, Chivas Regal, Glenfiddich, Douwe Egberts en Vaseline)
EEN VERWIJFD MANNEKE
De laatste dagen van het jaar heeft iedereen plots de behoefte om terug te blikken. Ook ik ontsnap niet aan de collectieve drang tot reflectie en ga daarvoor wat dieper terug in de tijd, met name mijn puberjaren. Een mens vraagt zich soms af hoe het zover is kunnen komen. Meestal heeft dat een negatieve bijklank. In mijn verhaal echter niet omdat het betrekking heeft op hoe ik uiteindelijk mezelf heb teruggevonden.
De beelden van een jonge puber in schooltenue die meisjesondergoed droeg, verschijnen mij nog klaar en duidelijk voor de geest. Minder gelukkige dagen waren die waarop turn- en zwemlessen stonden geprogrammeerd. In de tijdsgeest van toen mocht immers niemand weten van mijn geheime agenda. Buiten het feit dat ik alleen wist dat ik een meisje wilde zijn, was het niet helemaal duidelijk wat mij overkwam. Begrippen als hormonen en geslachtsoperatie waren nog onbestaand. En toch kwam het niet in mij op om me te verzetten tegen het feit dat er binnenin een tweede persoon aan het groeien was die later Jolanda zou worden. Waarom zou ik? Het voelde zo juist!
Wat wel leefde in de toen nog niet gemengde katholieke scholen, was een homofoob sfeertje. Het enige spelletje dat mijn klasgenootjes kenden was voetbal, waaraan ik een grondige hekel had. Ik hield me dus afzijdig en stond meestal te mijmeren ergens alleen langs de kant van de speelplaats. De opmerkingen bleven niet uit: “Hey janetje!” of zelfs “verwijfd manneke”, waren uitspraken die geregeld mijn richting uitkwamen. Het deerde mij niet, ik reageerde zelfs niet. Toegegeven, ik zag er ook niet echt jongensachtig uit met een halflange blonde haardos die ik tot grote ergernis van mijn vader niet wilde laten kortknippen. “Ge moet dringend iets doen aan dat “José-kapsel”, hoor ik hem nog zeggen. In de winkel overkwam het mij regelmatig dat de kassierster bij het afrekenen “bedankt juffrouwke” zei.
De opmerkingen thuis, op school en daarbuiten streelden in feite alleen maar mijn meisjes-ego. Achteraf bekeken is het opmerkelijk dat ik daar als opgroeiende puber geen probleem over maakte, laat staan een psychologisch trauma aan overhield. Gelukkig maar, anders stond ik wellicht mee op het zelfmoordlijstje dat uitpuilt van zoveel zusjes die mij zijn voorgegaan!
Pssst! Schuif wat dichterbij op mijn schoot, maar pas wel op voor mijn edele delen…
Ik ben ontzettend opgetogen dat inmiddels de tijden veranderd zijn. Een jongen wordt meisje of een meisje wordt jongen, het taboe kan stilaan naar de geschiedenisboeken verwezen worden.
Jonge mensen kunnen hun ware genderidentiteit ontplooien, schitterend toch!
Dit is mijn laatste column van het jaar en straks ga ik samen met mijn vriendin de stad onveilig maken om de overgang te vieren, niet die van ons maar die van 2014 naar 2015. Als je in het Antwerpse een zwarte en een witte half geflipte tante tegen het lijf loopt, dan zijn wij het.
Ik hef nu al het glas op een plezierig en veilig oudjaar en wens alle lezers een schitterend 2015!
Tante Jolanda
Geen opmerkingen:
Een reactie posten