OP DE SCHOOT BIJ TANTE JOLANDA (56)
Tante Jolanda geeft haar ongezouten mening over al wat op haar lever ligt of waar haar transvrouwhartje van over loopt.
(gesponsord door Jameson, William Lawson, Chivas Regal, Glenfiddich, Douwe Egberts en Vaselin en Chiquita)
EEN VERHAALTJE VAN OP DE WERKVLOER
(over rozengeur en maneschijn, tongzoenen en ogen als vuurpijlen)
Trouwe lezers weten dat deze tante uit pure noodzaak sinds kort, af en toe de werkvloer van het sekswerk verkent. Het begrip “rozengeur en maneschijn” is hier nog niet echt mijn deel geweest, laat staan dat ik een boterhammeke meer zou kunnen eten. Dat viel ook niet onmiddellijk binnen de verwachtingen, maar sommige ervaringen zijn toch de moeite waard om te delen, al was het maar om de dingen van mij af te schrijven.
Na lang wachten op niemand, was het zover om even stoom af te blazen in de niet bepaald welriekende rokersruimte van de bar waar ik mij afgelopen week had genesteld. Een niet onknap heerschap met verzorgd paardenstaartje, wilde een sigaretje delen en vergezelde mij. Plots zei de man: “weet je mevrouw, ik had altijd willen zijn zoals jij” Hij maakte zijn haar los om naar eigen zeggen te bewijzen dat hij ook een vrouwelijk kantje had en hij wilde mij zoenen. Het is wel degelijk uit den boze om in dat milieu meteen een potentiële klant te tongzoenen, maar ik liet me verleiden. Er volgde een kort maar intens contact tussen onze lippen, dat zonder dat ik het besefte gevolgd werd door de andere dames die omwille van de glazen constructie van het “rokerskotje” duidelijk konden zien wat zich daar afspeelde.
Ik had mij totaal niet verwacht aan de verbolgen reacties van de collega’s toen wij terug ons plaatsje aan de bar wilden innemen. Ook al was er buiten de kus niets gênants gebeurd, er werden ogen als vuurpijlen op ons gericht, vooral op hem. Hij voelde onmiddellijk de vijandige sfeer, gaf mij een kusje op de kaak en verkoos om het pand te verlaten om geen controverses uit te lokken.
Pssst! Schuif wat dichterbij op mijn schoot, maar pas wel op voor mijn edele delen…
Ik bleef een beetje verweesd achter en deelde mijn verontwaardiging met de barman die ik al een hele tijd ken.
“Ach Jolanda” zei hij, “Jij bent een pak meer waard dan alle hier aanwezige vrouwen samen”. Een bemoedigend schouderklopje dat ik best kon gebruiken.
Tante Jolanda
Tante Jolanda geeft haar ongezouten mening over al wat op haar lever ligt of waar haar transvrouwhartje van over loopt.
(gesponsord door Jameson, William Lawson, Chivas Regal, Glenfiddich, Douwe Egberts en Vaselin en Chiquita)
EEN VERHAALTJE VAN OP DE WERKVLOER
(over rozengeur en maneschijn, tongzoenen en ogen als vuurpijlen)
Trouwe lezers weten dat deze tante uit pure noodzaak sinds kort, af en toe de werkvloer van het sekswerk verkent. Het begrip “rozengeur en maneschijn” is hier nog niet echt mijn deel geweest, laat staan dat ik een boterhammeke meer zou kunnen eten. Dat viel ook niet onmiddellijk binnen de verwachtingen, maar sommige ervaringen zijn toch de moeite waard om te delen, al was het maar om de dingen van mij af te schrijven.
Na lang wachten op niemand, was het zover om even stoom af te blazen in de niet bepaald welriekende rokersruimte van de bar waar ik mij afgelopen week had genesteld. Een niet onknap heerschap met verzorgd paardenstaartje, wilde een sigaretje delen en vergezelde mij. Plots zei de man: “weet je mevrouw, ik had altijd willen zijn zoals jij” Hij maakte zijn haar los om naar eigen zeggen te bewijzen dat hij ook een vrouwelijk kantje had en hij wilde mij zoenen. Het is wel degelijk uit den boze om in dat milieu meteen een potentiële klant te tongzoenen, maar ik liet me verleiden. Er volgde een kort maar intens contact tussen onze lippen, dat zonder dat ik het besefte gevolgd werd door de andere dames die omwille van de glazen constructie van het “rokerskotje” duidelijk konden zien wat zich daar afspeelde.
Ik had mij totaal niet verwacht aan de verbolgen reacties van de collega’s toen wij terug ons plaatsje aan de bar wilden innemen. Ook al was er buiten de kus niets gênants gebeurd, er werden ogen als vuurpijlen op ons gericht, vooral op hem. Hij voelde onmiddellijk de vijandige sfeer, gaf mij een kusje op de kaak en verkoos om het pand te verlaten om geen controverses uit te lokken.
Pssst! Schuif wat dichterbij op mijn schoot, maar pas wel op voor mijn edele delen…
Ik bleef een beetje verweesd achter en deelde mijn verontwaardiging met de barman die ik al een hele tijd ken.
“Ach Jolanda” zei hij, “Jij bent een pak meer waard dan alle hier aanwezige vrouwen samen”. Een bemoedigend schouderklopje dat ik best kon gebruiken.
Tante Jolanda
Geen opmerkingen:
Een reactie posten