OP DE SCHOOT BIJ TANTE JOLANDA (35)
Tante Jolanda geeft haar ongezouten mening over al wat op haar lever ligt of waar haar transvrouwhartje van over loopt.
(gesponsord door Jameson, William Lawson, Chivas Regal, Glenfiddich, Douwe Egberts en Vaselin)
“DU JAMAIS VU”
Wat we vandaag gezien hebben in Parijs, is zonder voorgaande in de recente wereldgeschiedenis. Daarom vandaag in deze rubriek niet de gebruikelijke tekst omwille van een historische gebeurtenis, “du jamais vu”, zoals men dat in het Frans zo mooi zegt.
Ook al zou deze tante het toch een beetje benauwd krijgen om in zulke menigte op te gaan, was het ontroerend om te zien hoe zonder onderscheid van ras, religie of kleur, zoveel mensen als één blok op straat zijn gekomen.
Het veroorzaakt toch een warm gevoel om vast te stellen hoe een daad van haat, vriend en vijand kan samenbrengen rond een thema dat iedereen beroert: De ganse wereld in strijd tegen het terrorisme.
De omgekomen redactie van Charlie Hebdo zou ongetwijfeld een bron aan inspiratie hebben opgedaan op het ogenblik dat de hoogwaardigheidsbekleders de bus moesten nemen. De meest ludieke situatie deed zich voor toen de Israëlische eerste minister zijn bus miste en tot wanhoop van de lijfwachten, zoals iedere gewone mens op de volgende bus moest wachten.
het standbeeld van Marianne, op de Place de la République, deed denken aan de schilderijen gemaakt tijdens de Franse revolutie: beklommen door jonge mannen met kleurrijke vlaggen. Marianne werd ook getooid door onder andere een groot spandoek met het opschrift: “Je pense donc je suis Charlie”. Een uitspraak ontleend aan het grote Franse existentialisme van Descartes die voor tante Jolanda steeds een zwaar favorietje is geweest.
Bij mijn weten geen transgender, maar wel een filosoof die in mijn studententijd zijn sporen heeft nagelaten.
In de context van deze dag een uiterst toepasselijke slogan, omdat ons bestaan in gevaar is wanneer basiswaarden worden aangevallen door mensen die zich blindelings laten leiden door religieus obscuritisme. Mensen die dus niet nadenken en met oogkleppen op een leven leiden waarbij iedereen die niet volgt uit de weg moet geruimd worden.
Terroristen hebben geen respect voor het leven maar ook geen schrik van de dood. Een Frans filosoof zei vanmiddag op TF1: “Wij zijn wel bang voor de dood, omdat we van het leven houden. Dit wordt door religieus extremisme als een zwakte beschouwd, maar die zwakte zou wel eens onze sterkte kunnen betekenen.”
Daarbij aansluitend , zagen we een Spaans spandoek met de vermelding “Abajo la muerte” (weg met de dood). Dat is de tegenovergestelde slogan van de Frankisten die tijdens de 2° wereldoorlog “Viva la muerte” (leve de dood) in het vaandel droegen.
“LEVE HET LEVEN!”
Tante Jolanda
Tante Jolanda geeft haar ongezouten mening over al wat op haar lever ligt of waar haar transvrouwhartje van over loopt.
(gesponsord door Jameson, William Lawson, Chivas Regal, Glenfiddich, Douwe Egberts en Vaselin)
“DU JAMAIS VU”
Wat we vandaag gezien hebben in Parijs, is zonder voorgaande in de recente wereldgeschiedenis. Daarom vandaag in deze rubriek niet de gebruikelijke tekst omwille van een historische gebeurtenis, “du jamais vu”, zoals men dat in het Frans zo mooi zegt.
Ook al zou deze tante het toch een beetje benauwd krijgen om in zulke menigte op te gaan, was het ontroerend om te zien hoe zonder onderscheid van ras, religie of kleur, zoveel mensen als één blok op straat zijn gekomen.
Het veroorzaakt toch een warm gevoel om vast te stellen hoe een daad van haat, vriend en vijand kan samenbrengen rond een thema dat iedereen beroert: De ganse wereld in strijd tegen het terrorisme.
De omgekomen redactie van Charlie Hebdo zou ongetwijfeld een bron aan inspiratie hebben opgedaan op het ogenblik dat de hoogwaardigheidsbekleders de bus moesten nemen. De meest ludieke situatie deed zich voor toen de Israëlische eerste minister zijn bus miste en tot wanhoop van de lijfwachten, zoals iedere gewone mens op de volgende bus moest wachten.
het standbeeld van Marianne, op de Place de la République, deed denken aan de schilderijen gemaakt tijdens de Franse revolutie: beklommen door jonge mannen met kleurrijke vlaggen. Marianne werd ook getooid door onder andere een groot spandoek met het opschrift: “Je pense donc je suis Charlie”. Een uitspraak ontleend aan het grote Franse existentialisme van Descartes die voor tante Jolanda steeds een zwaar favorietje is geweest.
Bij mijn weten geen transgender, maar wel een filosoof die in mijn studententijd zijn sporen heeft nagelaten.
In de context van deze dag een uiterst toepasselijke slogan, omdat ons bestaan in gevaar is wanneer basiswaarden worden aangevallen door mensen die zich blindelings laten leiden door religieus obscuritisme. Mensen die dus niet nadenken en met oogkleppen op een leven leiden waarbij iedereen die niet volgt uit de weg moet geruimd worden.
Terroristen hebben geen respect voor het leven maar ook geen schrik van de dood. Een Frans filosoof zei vanmiddag op TF1: “Wij zijn wel bang voor de dood, omdat we van het leven houden. Dit wordt door religieus extremisme als een zwakte beschouwd, maar die zwakte zou wel eens onze sterkte kunnen betekenen.”
Daarbij aansluitend , zagen we een Spaans spandoek met de vermelding “Abajo la muerte” (weg met de dood). Dat is de tegenovergestelde slogan van de Frankisten die tijdens de 2° wereldoorlog “Viva la muerte” (leve de dood) in het vaandel droegen.
“LEVE HET LEVEN!”
Tante Jolanda
Geen opmerkingen:
Een reactie posten