OP DE SCHOOT BIJ TANTE JOLANDA (52)
Tante Jolanda geeft haar ongezouten mening over al wat op haar lever ligt of waar haar transvrouwhartje van over loopt.
(gesponsord door Jameson, William Lawson, Chivas Regal, Glenfiddich, Douwe Egberts en Vaselin en Chiquita)
“JE VERLIEST JE PAPA NIET ECHT, MAAR HET IS TOCH RAAR…”
(over hoe kinderen van een transvrouw reageren op de transitie van hun papa)
Deze uitspraak komt uit de mond van de kinderen van Christ’ll (voorheen Christoff) in de reportage die gisteren op Eén te zien was.
Een uiterst delicaat onderwerp, waarop ik toch een beetje dieper wil ingaan omdat mijn persoonlijke ervaring toch wel verschillend is. Christ’ll heeft weliswaar de steun van haar kinderen, maar dat is verre van het geval voor heel wat anderen. Ik heb zelf een zoon en een dochter die intussen jonge twintigers zijn. Ondanks het feit dat nagenoeg mijn ganse omgeving ( ex-vrouw incluis) mij aanvaardt zoals ik ben, ligt het bij de kinderen toch een beetje anders.
Mijn dochter heeft er geen probleem mee dat haar papa nu als vrouw door het leven gaat. Wij trekken zelfs regelmatig samen op en het is telkens wanneer zij bij mij thuis komt binnenvallen, een gezellige bedoening. Zij heeft het wel moeilijk met hoe de relatie tussen mij en haar broer evolueert.
Mijn zoon houdt het bij een stilzwijgende aanvaarding waarbij hij echter niet wil geconfronteerd worden met de vrouwelijke versie van zijn vader. Het gevolg is dat ik hem al lange tijd niet meer zie in levende lijve. Het contact beperkt zich tot telefoontjes. Ik probeer telkens wel heel voorzichtig over het probleem dat hij op zijn beurt meteen via een omweggetje uit de weg gaat. Het lijkt mij tot nu toe het beste om het onderwerp te laten rusten en zeker niets te forceren.
Hierover verschil ik sterk van mening met mijn dochter die mij een zeker egoïsme verwijt en die er mij wil toe aanzetten om eenmaal per week als man haar broer op te zoeken. Na een jarenlange ontvoogdingsstrijd is dit voor mij een onhaalbare kaart. Ik leid inmiddels mijn openbaar en sociaal leven als Jolanda waarbij ik het mij zelfs niet meer kan voorstellen om ooit nog in een mannenrol te kruipen. De zware periode van zelfverloochening waar een zware financiële en emotionele prijs voor betaald is, ligt nu definitief achter de rug.
Voor de rest gaat het mijn zoon goed af: hij zit professioneel gebeiteld en heeft onlangs met zijn vriendin een appartement betrokken waar het, zoals mij verteld wordt, super gezellig is. Dat het hem zo goed gaat is voor mij in feite het allerbelangrijkste. Het is extra pijnlijk om niet in dit geluk te kunnen delen, maar daar mag ik mij niet op vastpinnen. Dat zou nu net egoïstisch zijn.
Ik hoop maar op één ding: Dat enkel tijd de wonden kan helen, er is immers geen andere keuze!
Tante Jolanda
Tante Jolanda geeft haar ongezouten mening over al wat op haar lever ligt of waar haar transvrouwhartje van over loopt.
(gesponsord door Jameson, William Lawson, Chivas Regal, Glenfiddich, Douwe Egberts en Vaselin en Chiquita)
“JE VERLIEST JE PAPA NIET ECHT, MAAR HET IS TOCH RAAR…”
(over hoe kinderen van een transvrouw reageren op de transitie van hun papa)
Deze uitspraak komt uit de mond van de kinderen van Christ’ll (voorheen Christoff) in de reportage die gisteren op Eén te zien was.
Een uiterst delicaat onderwerp, waarop ik toch een beetje dieper wil ingaan omdat mijn persoonlijke ervaring toch wel verschillend is. Christ’ll heeft weliswaar de steun van haar kinderen, maar dat is verre van het geval voor heel wat anderen. Ik heb zelf een zoon en een dochter die intussen jonge twintigers zijn. Ondanks het feit dat nagenoeg mijn ganse omgeving ( ex-vrouw incluis) mij aanvaardt zoals ik ben, ligt het bij de kinderen toch een beetje anders.
Mijn dochter heeft er geen probleem mee dat haar papa nu als vrouw door het leven gaat. Wij trekken zelfs regelmatig samen op en het is telkens wanneer zij bij mij thuis komt binnenvallen, een gezellige bedoening. Zij heeft het wel moeilijk met hoe de relatie tussen mij en haar broer evolueert.
Mijn zoon houdt het bij een stilzwijgende aanvaarding waarbij hij echter niet wil geconfronteerd worden met de vrouwelijke versie van zijn vader. Het gevolg is dat ik hem al lange tijd niet meer zie in levende lijve. Het contact beperkt zich tot telefoontjes. Ik probeer telkens wel heel voorzichtig over het probleem dat hij op zijn beurt meteen via een omweggetje uit de weg gaat. Het lijkt mij tot nu toe het beste om het onderwerp te laten rusten en zeker niets te forceren.
Hierover verschil ik sterk van mening met mijn dochter die mij een zeker egoïsme verwijt en die er mij wil toe aanzetten om eenmaal per week als man haar broer op te zoeken. Na een jarenlange ontvoogdingsstrijd is dit voor mij een onhaalbare kaart. Ik leid inmiddels mijn openbaar en sociaal leven als Jolanda waarbij ik het mij zelfs niet meer kan voorstellen om ooit nog in een mannenrol te kruipen. De zware periode van zelfverloochening waar een zware financiële en emotionele prijs voor betaald is, ligt nu definitief achter de rug.
Voor de rest gaat het mijn zoon goed af: hij zit professioneel gebeiteld en heeft onlangs met zijn vriendin een appartement betrokken waar het, zoals mij verteld wordt, super gezellig is. Dat het hem zo goed gaat is voor mij in feite het allerbelangrijkste. Het is extra pijnlijk om niet in dit geluk te kunnen delen, maar daar mag ik mij niet op vastpinnen. Dat zou nu net egoïstisch zijn.
Ik hoop maar op één ding: Dat enkel tijd de wonden kan helen, er is immers geen andere keuze!
Tante Jolanda
Geen opmerkingen:
Een reactie posten