OP DE SCHOOT BIJ TANTE JOLANDA (34)
Tante Jolanda geeft haar ongezouten mening over al wat op haar lever ligt of waar haar transvrouwhartje van over loopt.
(gesponsord door Jameson, William Lawson, Chivas Regal, Glenfiddich, Douwe Egberts en Vaselin)
“ADIOS CHIQUITA”
Afgelopen week is bekend geraakt dat de Haven van Antwerpen de trafiek van Chiquita-bananen verliest. Het lossen en laden van dit toch wel inspirerende fruit, zal voortaan in Vlissingen plaatsvinden. Ik heb er geen probleem mee dat die eerst via Nederland passeren, tenzij voor de werkgelegenheid hier in Antwerpen. Over de redenen waarom de Antwerpse handen de banaantjes niet meer mogen beroeren, ga ik het niet hebben. Het is alleen doodjammer dat er nu na zoveel jaren een eind komt aan de relatie tussen Chiquita en Antwerpen.
Het is moeilijk uit te leggen waarom precies Chiquita bij mij altijd een zekere sympathie heeft losgeweekt. Er is alvast het mooie logo en niet te vergeten de schitterende naamgeving. Het meisje in een diepblauw kleedje dat in fel geel is af geborduurd en een rijk gevulde fruitmand op het hoofd draagt, heeft mij van kinds af aan, geïnspireerd. Misschien was zij wel één van de aanstootgevende factoren die het vrouwelijke in mij losweekten. Ik wilde in ieder geval ook zo’n kleedje dragen.
En dan was er ook nog die heerlijke fruitpap! Geplette Chiquita met Betterfood-koeken en een scheutje geperste appelsien…. Lieve mensen wat een culinair hoogtepunt in het leven van een kind!
De gedachte aan de heerlijk zoete geur en smaak onttrekt op het moment dat ik dit schrijf, nog altijd een hoop lichaamsvocht.
Pssst! Schuif wat dichterbij op mijn schoot, maar pas wel op voor mijn edele delen…
Mijn relatie met een banaan, en een Chiquita meer in het bijzonder, gaat niet verder dan dat ik het ontzettend graag lust. Ik heb er ooit wel eens iets anders mee proberen te doen, maar het resultaat was niet helemaal bevredigend. Een komkommer of een wortel zitten op dat vlak een stuk dichter bij de waarheid.
Tante Jolanda
Tante Jolanda geeft haar ongezouten mening over al wat op haar lever ligt of waar haar transvrouwhartje van over loopt.
(gesponsord door Jameson, William Lawson, Chivas Regal, Glenfiddich, Douwe Egberts en Vaselin)
“ADIOS CHIQUITA”
Afgelopen week is bekend geraakt dat de Haven van Antwerpen de trafiek van Chiquita-bananen verliest. Het lossen en laden van dit toch wel inspirerende fruit, zal voortaan in Vlissingen plaatsvinden. Ik heb er geen probleem mee dat die eerst via Nederland passeren, tenzij voor de werkgelegenheid hier in Antwerpen. Over de redenen waarom de Antwerpse handen de banaantjes niet meer mogen beroeren, ga ik het niet hebben. Het is alleen doodjammer dat er nu na zoveel jaren een eind komt aan de relatie tussen Chiquita en Antwerpen.
Het is moeilijk uit te leggen waarom precies Chiquita bij mij altijd een zekere sympathie heeft losgeweekt. Er is alvast het mooie logo en niet te vergeten de schitterende naamgeving. Het meisje in een diepblauw kleedje dat in fel geel is af geborduurd en een rijk gevulde fruitmand op het hoofd draagt, heeft mij van kinds af aan, geïnspireerd. Misschien was zij wel één van de aanstootgevende factoren die het vrouwelijke in mij losweekten. Ik wilde in ieder geval ook zo’n kleedje dragen.
En dan was er ook nog die heerlijke fruitpap! Geplette Chiquita met Betterfood-koeken en een scheutje geperste appelsien…. Lieve mensen wat een culinair hoogtepunt in het leven van een kind!
De gedachte aan de heerlijk zoete geur en smaak onttrekt op het moment dat ik dit schrijf, nog altijd een hoop lichaamsvocht.
Pssst! Schuif wat dichterbij op mijn schoot, maar pas wel op voor mijn edele delen…
Mijn relatie met een banaan, en een Chiquita meer in het bijzonder, gaat niet verder dan dat ik het ontzettend graag lust. Ik heb er ooit wel eens iets anders mee proberen te doen, maar het resultaat was niet helemaal bevredigend. Een komkommer of een wortel zitten op dat vlak een stuk dichter bij de waarheid.
Tante Jolanda
Geen opmerkingen:
Een reactie posten